Hoofdstuk 9: Over de vrije wil

9.1#

God heeft de wil van de mens begiftigd met die natuurlijke vrijheid en macht om te handelen naar eigen keuze, dat hij niet gedwongen [gedreven] wordt, noch door enige noodzaak van de natuur bepaald wordt [aangedreven] om goed of kwaad te doen.¹

9.2#

De mens, in zijn staat van onschuld, had vrijheid en macht om te willen en te doen wat goed en welgevallig was voor God,³ maar was toch [niettemin] instabiel [vatbaar], zodat hij daarvan zou kunnen vallen.²

9.3#

De mens heeft, door zijn val in een staat van zonde, alle wilskracht verloren tot enig geestelijk goed dat bij de zaligheid hoort.⁴ Daarom is de natuurlijke mens, die volledig afkerig is van het geestelijk goed en dood in de zonde,⁵ niet in staat zich uit eigen kracht te bekeren of zich daarop voor te bereiden.⁶

9.4#

Wanneer God een zondaar bekeert en hem in de staat van genade brengt, bevrijdt Hij hem van zijn natuurlijke slavernij onder de zonde,⁷ en stelt Hij hem door Zijn genade alleen in staat om vrijelijk te willen en te doen wat geestelijk goed is.⁸ Echter zodanig dat hij door zijn resterende verdorvenheden niet volmaakt, noch alleen wil wat goed is, maar ook wil wat kwaad is.⁹

9.5#

Deze wil van de mens zal alleen in de staat van heerlijkheid volmaakt en onveranderlijk vrij zijn om alleen het goede te doen.¹⁰